...[EGot]Sub-Event 04: A Joyous Requiem...

posted on 17 Mar 2014 10:45 by kaze013
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 

Sub-Event: 04

A Joyous Requiem

     “ปัญญาอ่อนเอ๊ย!” เสียงสบถของชายหนุ่มดังขึ้น แต่ยังคงไม่ดังพอที่จะเรียกเสียงฝูงชนในตลาดให้หันกลับมามองที่ต้นเสียงได้ แต่นั่นก็ไม่ใช้เป้าหมายที่เค้าต้อง...ลาเวนเพียงแค่ระบายสิ่งที่ไม่พอใจออกมาเท่านั้น

     ไดรวูฟสีขาวปลอดที่เดินเคียงเจ้านายหนุ่มขยับเอาหัวดุนมือเจ้านายของมันเป็นเชิงปลอบ ลูน่า...เป็นตัวเดียวเท่านั้นที่เข้าใจเค้าเสมอไม่ว่าเวลาใด

     “ข้าไม่เป็นไรลูน่า ข้า...แค่หงุดหงิดที่เจ้าบ้านั่นดันพาข้าหลงอยู่ในป่าวนเวียนไปมาอยู่หลายวันเอง...” ใช่แล้ว...วันนี้เป็นวันแรกนับจากหลายวันที่เอดาพาเดินหลงเป็นวงวนอยู่ในป่าจนหาทางออกไม่เจอ ทั้งๆที่เค้าพยายามบอกแล้วว่าป่าแค่นี้ให้ลูน่าพาออกไปจะเร็วกว่า...แต่สหายร่วมทางกลับไม่ยินดีและพยายามจะอาศัยสัญชาตญาณพรานเก่าออกไปให้ได้

     “แล้วสุดท้ายก็ต้องพึ่งเจ้าอยู่ดี ใช่มั้ยสาวน้อย” ชายหนุ่มเอื้อมมือลูบหัวไดรวูฟขาวอย่างเอ็นดู ก่อนเตร็ดเตร่ทอดสายตามองของในตลาด

     หลังจากลุยป่าออกมาได้ สองหนุ่มตัดสินใจแยกทางกันชั่วคราวเพื่อตระเตรียมสิ่งของจำเป็นและให้ลาเวนสงบสติอารมณ์ เพราะดูเหมือนการหลงป่าครั้งนี้จะทำเอาเจ้าตัวหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

     ไม่ใช่เพราะเรื่องหลงป่า ไม่ใช่เพราะหาทางออกไม่เจอ...แต่เพราะชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังดูถูกเค้าอยู่...ทั้งคำพูด ทั้งการกระทำ ทั้งที่อายุเท่ากัน...แต่เอดามักมองว่าลาเวนเป็นเด็กอยู่เสมอ...อีกทั้งยังเป็นคุณชายที่ไม่รู้จักโลกและอดทนไม่ได้ต่อความลำบากในการเดินทาง

     แต่นั่น...เป็นสิ่งที่เอดาอาจจะคิดผิดมาตลอด

     เพราะ...สำหรับลาเวนแล้ว...เจ้าตัวรู้ดีถึงความเสี่ยงและความลำบากต่างๆที่อาจเกิดขึ้น หรือเกิดขึ้นแล้วรอบๆตัวเค้า ชายหนุ่มรู้ดีว่าการเดินทางที่ยาวนานนั้นไม่มีเตาผิงอุ่นให้อังคลายหนาว จะมีก็เพียงกองไฟจากเศษฟืนหรือผ้าคลุมผืนหนาที่นำติดตัวมาเท่านั้นที่ช่วยให้คลายหนาวได้

     ไม่มีเตียงนุ่มให้นอนซุกหัว จะมีก็เพียงผืนผ้าบางที่ปูลงบนพื้นแข็งหรือบางครั้งก็มีเพียงผืนดินชื้นเท่านั้นที่รองนอน...ไม่มีอาหารหรูหราหรือซุปอุ่นที่ทำให้อิ่มท้อง มีเพียงของจากผืนป่าและอาหารแห้งที่สำรองไว้...ถึงบางครั้งจะโชคดีเจอเมืองหรือหมู่บ้านเล็กๆให้ค้างแรมได้บ้างเป็นครั้งคราว แต่นั่นก็เป็นแค่คืนหนึ่งในอีกหลายคืนที่ผ่านไปเท่านั้น

   เสียงถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่ายดังขึ้นเบาๆ “เฮ้อ...เมื่อไหร่เจ้าบ้านั่นจะยอมรับได้นะว่าข้าไม้ใช่เด็กแล้ว...”

     ลาเวนตัดสินใจแวะพักที่ร้านเหล้าเล็กๆร้านหนึ่งที่มีผู้คนไม่มากนัก แต่ก็มากพอที่จะทำให้เค้าได้ยินเรื่องราวที่ผ่านเข้าหู...ข่าวลือจากแดนไกล ข่าวสำคัญที่ทำเอาชายหนุ่มรีบรุดออกจากร้านไปในทันที

     ‘กษัตริย์เหนือบัลลังก์เหล็กสิ้นชีพแล้ว’

**************************
 
//นอนตาย

Comment

Comment:

Tweet

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 2,214 ตัว
รวมทั้งหมด 2214/7 = 316.29
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 300

#1 By EGoT on 2014-03-18 01:04